آرزوی مرده

همرهم ، هم قصه ام هر سرزميني دوزخي است
تيره و دم كرده چون آغوش خورشيد سياه
 در رگ هر كوچه اي ماسيده خون عابري
بر سر هر چارسو خشكيده فانوس نگاه
 همرهم پايان هر ره باز راه ديگريست
روي پيشاني هر ره سرنوشتي خفته است
 جاي پاي رهروي بر خاك جسم رهروي
سرنوشتي را ز چشم رهروي بنهفته است
 همرهم پايان ره باز آغاز رهي است
تا نميرد لحظه اي كي لحظه ي گردد پديد ؟
 مرگ پايان كي پذيرد ، مرگ شعر زندگي است
تا نميرد ظلمت شب كي دمد صبح سپيد ؟
همرهم بيهوده مي گردي به دنبال بهشت
آرزوي مرده اي در سينه ات پر مي زند
گر به كوه قاف هم پا را نهي بيني دريغ
 بال از اندوه خود سيمرغ بر سر مي زند

 ( رحمانی )

 

آن ها فقط از فهمیدن تو می ترسند ،

از تن تو – هرچقدرهم که قوی باشد – ترسی ندارند ،

    از گاو که گنده تر نمی شی ،

                                      می دوشنت.

              از خر که قوی تر نمیشی ،

                                              بارت می کنند ،

                             از اسب که دونده تر نمیشی ،

                                                            سوارت می شند !

آن ها از «فکر» تو می ترسند.

                                                                                                                  دکتر علی شریعتی