کاشکی هستی زبانی داشتی تا زهستان پرده ها برداشتی
حضرت مولانا
وقتی واژه ها در ذهنم غوغا می کنند به دنبال مفری می گردم ، گریزگاه باورمندی که همه ی دردها را توجیه کند وهمه ی ندانم کاری ها را تفسیر نماید ... گاهی دوست دارم دل به تقدیر بسپارم وبگویم : تقدیر می خواهد ، قیصر قصر شعر فارسی تا واپسین لحظه های زندگیش از اندک مایه حطام دنیا بی بهره باشد ....که حتی فردوسی نیز با همه ی فردوسی بودنش وقتی از هدایای امیر بهره مند شد که جنازه اش را از دروازه ی شهر بیرون می بردند ، ... حتی اجازه ندادند در قبرستان مسلمان های شهر دفنش کنند .. کسانی که به زیارتش رفته اند می دانند که آرامگاه او در باغ خانه اش هست . بازتقدیر شانس بیشتری به قیصر داده است ... وهمه ی این « دردهای نگفتنی ونهفتنی » مرا به همه ی تقدیر سازان وتقدیر آفرینان بدبین وبدگمان می کند . می اندیشم : که تقدیر چه واژه ی مظلومی است ، بار گناه همه ابنای بشر را به دوش می کشد حتی وقتی می دانی چه کسی یا چه کسانی « کیستی ات وهستی ات » را به یغما می برند واز موهبت ها ی بدیهی زندگی بی بهره ات می کنند بازهم دوست داری به خودت تسلی بدهی وبگویی : تقدیر ...تقدیر می خواست که چنین شود وچنان شود ....کاش واژه ها زبان داشتند تا پرده های هستی را پاره کنند ......راز های مگو را آشکار نمایند .....
...هزار ...هزار...
هزار خواهش و آيا
هزار پرسش و اما
هزار چون و هزاران چراي بي زيرا
هزار بود و نبود
هزار شايد و بايد
هزار باد و مباد
هزار كـــــــار نكرده
هزار كاش و اگر
هزار بار نبرده
هزار بوك و مگر
هزار حرف نـــــگفته
هزار راه نــــــــرفته
هزار بار هميشه
هزار بار هنوز...
مگر تو اي همه هرگز!
مگر تو اي همه هيچ!
مگر تــــــــــو نقطه پايان
بر اين هــــــــــزار خــــــــط ناتمام بگذاري!
مگر تو اي دم آخر
در اين ميانه تو
سنگ تمــــــام بگذاري!
( قیصر )
